Σκύβω το κεφάλι και προχωράω … Αποκλεισμένη και εγκλειστη στις επιλογές μου δυσκολο να ταυτιστώ με τους ανθρώπους δύσκολο να μιλήσω να εκφράσω συναισθήματα σκέψεις και όνειρα – ίσως γιατι δεν έχω πια. Παραδόθηκα σε μια περίοδο που δεν έπρεπε να παραδοθώ. Λέω  πως δεν θελω τίποτα και όμως  νοιώθω τόσα να μου λείπουν. Λέω δεν σκέφτομαι δεν νοιώθω δεν έχω αισθήσεις δεν έχω παθη παρα μόνο λάθη. …. Και προχωράω. Δεν ξέρω ποσο θα αντέξω ακόμα μιση ζωη μιση χαρα. Ανοίγω τον υπολογιστή διαβαζω  σκέψεις  των αλλων και σαν έρθει η ώρα μου να μιλήσω σφίγγω τα χείλη μην τυχον και ξεφύγει  ένα φωνήεν ένα σύμφωνο. ΣΚΑΣΜΟΣ! Σκάω και κολυμπάω.

Αυριο θα είναι  πάλι όλα τα ίδια. Ο σκύλος θα κοιμάται αγκαλιά μου η μαμα θα με περιμένει  τα παιδια θα έρθουν θα πλύνω θα σιδερώσω  θα μαγειρέψω. Όλα για τους άλλους τίποτα για μένα. Ισως αυτό μου αξίζει ένα μεγάλο ΤΙΠΟΤΑ. Αδειασαν οι αποθήκες τελείωσαν τα απωθέματα. ΤΕΛΟΣ!

Βρέχει ….σκέφτομαι να βγω να περπατήσω στην βροχή. Σε άλλες εποχές που περπάταγα στην βροχή έλεγα να ξεπλυθούνε  οι ντροπές μου τώρα δεν εχω ντροπές να ξεπλύνω  μονο σκέψεις να ξεπλύνω.  Κουράστηκα ακόμα και να περπατάω στην βροχή. Κουράστηκα να κάνω πράγματα μόνη μου. Κουράστηκα  και σιχάθηκα την μοναξιά μου.

Δεν ξέρω τι λεω δεν ξερω τι θέλω δεν ξερω τι κανω και καταλήγω  να μην λέω να μην ξέρω να μην κάνω . ΚΕΝΟ …. Το απόλυτο κενό το απόλυτο ΤΙΠΟΤΑ.

…………………………………………………….