Συγχωρειστε με ολοι εσεις που δεν σας αντεχω πλαι μου. Συγχωρείστε με ολοι εσεις που βρίσκω τροπους να σας στελνω μακρυα μου. Συγνωμη που αποζητω το τέλειο το μοναδικό την αποκλειστικότητα την προσοχή την μοναδικοτητα. Συγνωμη εαυτέ μου που σε καταδικάζω στην μοναχικότητα γιατι θεωρω πως σου αξιζουν τα καλύτερα.

Οι αρχή .... Οι αρχές....

Η αρχή

Της αρχής

Την αρχή

Οι αρχές

Των αρχών

Τις αρχές....

Η αρχή όνομα ουσιαστικό γένους θηλυκού κλίνεται στον ενικό και πληθυντικό αριθμό  .....

Μου ειχε διαφυγει.... εδω και χρόνια μου ειχε διαφύγει ο πληθυντικός αριθμός και έμενα και επέμενα στον ενικό αριθμό.

Οι αρχές.... οι αρχές....

Ποσες φορες???

Ποσες αρχες υπάρχουν? Και ποσες αντοχες για να τις βρεις και να τις ακολουθησεις?

Δεν θελω να μαστε ουτε φιλοι ουτε εχθροι δεν θελω ουτε να θυμαμαι......

Εγω θα την αλλαξω την ζωη μου αφου δεν μπορω να αλλαξω τον κοσμο,,, θα κανω μικρα βήματα και θα αλλαξω τον δικο μου κοσμο.

Πέρασε πολύς καιρός χωρίς γέληα απο καρδιάς.... γέληα για το πρέπει γέληα για να είναι οι άλλοι καλά γέληα γιατι είναι και αυτό μια υποχρέωση μέσα στα συμφωνηθεντα.
Σήμερα γέλασα πολύ μα πάρα πολύ θα σας πω εν καιρώ τον λόγο.

Κουράστηκα να περιμένω και αυτο που περιμένω να μην έρχεται..... Κουράστηκα αυτο το αυτο να με στήνει διαρκώς. Δεν ειναι απολυτα σαφες τι ειναι αυτο που περιμένω έχω εκπαιδευσει το μυαλό μου να βρίσκεται σε κατάσταση αναμονής και έτσι να ξεκινούν οι μέρες με ενδιαφέρον και να τελειώνουν με απογοήτευση.

Καληνύχτα...... αυριο πάλι!

ΚΑΙ ΤΙ ΖΗΤΑΩ........

Το πρεβάζι της βεράντας ντύθηκε στα λευκά.... τα φυλλαρακια της τριανταφυλλιάς κατάλευκα και αυτά....βγήκα με τις παντόφλες και τις πυτζάμες έφτιαξα μια μπαλλίτσα απο χιόνι και την πέταξα στην μουρίτσα του Σωκρατη. Τα παιδιά χοροπήδαγαν χαρουμενα. Κάνουμε σχέδια για την αυριανη μέρα....

Κανε Θεουλη μου καλε να ξυπνησω αυριο και να ειναι η μερα ασπρη......... Εγω ξέρω απο χρωματα θα βαλω τις πινελλιες μου ετσι οπως ξερω..... κοκκινο σκουφι η Αθηνά, πορτοκαλι γαντια ο Δημητρης, ροζ κασκωλ η Κασσια.....

Βουρ ετοιμοι για χιονοπόλεμο!

Παρτε με και μενα μαζι μην με ξεχασετε δεν ζητάω πολλα θα κλέψω απο την δροσιά σας, θα πάρω σταγόνες απο το γέληο σας.

Καλε μου Θεούλη δεν ζητάω πολλα ..... μια άσπρη μέρα ζητάω !

ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΟΥ ΟΧΙ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΗ

Εκείνο το καλοκαίρι η Μαριώ κάρφωνε κάθε βράδυ το βλέμμα της στον ουρανό.

Μέσα στο απέραντο σκοτεινο γαλάζιο του διάλεγε ένα αστέρι και το έκανε δικό της.

Εστηνε εκεί Πυργους και παλάτια μαγικά, κήπους λουλουδιασμενους. Πότιζε γλάστρες  και γιασεμιά σκάλιζε τριανταφυλλιές. Κάθε βράδυ ένα αστέρι έπαιρνε ζωή και  μυρωδιά, χρώματα και ήχους από τα γέληα και τα τραγούδια της Μαριώς.

Κάθε βράδυ τα αστέρια περιμεναν καρτερικά το βλέμμα της Μαριώς να τα διαλέξει και να τα ζωντανέψει.

Μα εκείνο το βράδυ το ξεχωριστο κι αλλιώτικο ένα αστέρι πεισματάρικο και λαμπερό είπε γκρινιάρικα και θυμωμένα στα άλλα.

«Δεν θέλω! Δεν θέλω σας λέω! Αρνουμαι να με διαλέξει η τρελλή. Αρνούμαι για ένα μόνο βράδυ να πάρω ζωή απ την ζωή της, γέληο από το γέληο της, χαρά απ την χαρά της. Σαν με διαλέξει εγώ θα σβήσω.»

Αυτά είπε το λαμπερό περήφανο αστέρι κι έλαμψε ακόμα πιο πολύ.

Η Μαριώ φάνηκε στο παραθύρι. Για μια ακόμη βραδυά σήκωσε τα μάτια της ψηλά. Χαμογέλασε στο φεγγάρι  λούστηκε με τις ακτίνες του, σήκωσε το χέρι της ψηλά και με το δάχτυλο τεντωμένο έδειξε….. ναι έδειξε  όπως έκανε κάθε βράδυ.

Με εκπληξη μεγαλη η Μαριώ είδφε το αστέρι εκείνης της βραδυάς να σβήνει. Λες και κάποιος να πάτησε έναδιακόπτη το αστέρι έσβησε σαν καμμένο λαμπιόνι.

Εκπληκτη η Μαριώ ανοιγόκλεισε τα μάτια της.

«Θα κλείσω τα μάτια για μια φορά κι αν τα ανοιξω είπε θα σε δώ»

 «Θα κλείσω τα μάτια μια φορά  κι αν τα ανοίξω θα είσαι εκει και θα με περιμένεις» είπε η Μαριώ στον τρελλό επαναστάτη.

Το αστέρι πεισματαρικο χάθηκε στα σκοτάδια του. Εμεινε άφωνο και σβηστο ακινητο και αλύγιστο στην σκληρή του αποφαση.

Πείσμα η Μαριώ, πείσμα το αστέρι.

Το πείσμα της Μαριώς έγινε κλάμμα γοερό.

«Αναψε να σε χαρώ» του φώναζε κλαίγοντας «άναψε να στήσω το σπιτικό μου»

Δεν με χωρά ο τόπος εδώ. Με πνίγουν οι τοίχοι με πνίγουν τα παράθυρα με πνίγουν οι κουρτίνες. Με πνιγουν  τα ντουλάπια, τα έπιπλα, οι μυρωδιές. Αναψε να σε χαρώ και ασε με να σε φτάσω. Με πονά το εδώ, με ξαποσταίνει το εκεί.

Κουράστηκα εδώ θέλω να έρθω εκεί.»

Το αστέρι σαν γνήσιος επαναστάτης αμετάκλητος στην απόφασή του. Σκοτεινό και πεισματάρικο. Ακουγε το κλάμμα της Μαριώς και αρνιόταν να κάνει πίσω.

«Το αστέρι του όχι και του μη» αυτό ήταν το όνομά του.

Και εκείνη την μαγική στιγμή το αστέρι με ανθρώπινη μιλιά ψυθίρισε στην Μαριώ.

«Αν θες να ανάψω για σένα, αν θες να σ αφήσω να έρθεις κοντά θα μάθεις δυο λέξεις που δεν τις γνωρίζεις

«ΟΧΙ» και «ΜΗ» θα μάθεις να λές ΟΧΙ σε ότι δεν θέλεις και  ΜΗ σε ότι σε πονά.

Η Μαριώ ακουσε τα λόγια του επαναστάτη με προσοχή. Αποκοιιμήθηκε στο πάτωμα πλάι στο παραθύρι μέχρι που ο ήλιος φώτισε το δωμάτιο.

«ΟΧΙ» είπε το πρωι σανν της ειπε ο κύρης «γυναίκα καφέ» κι αλλαξε πλευρό και συνέχισε να κοιμάται.

«ΟΧΙ?» ο κύρης έμεινε άφωνος να την κοιτά και έφυγε θυμωμένος.

«ΜΗ» είπε το βράδυ η Μαριώ σαν ο κύρης άπλωσε το πεινασμένο χέρι του με θράσσος στο στήθος της. ΚΙ εκεινος γύρισε πλευρό κι αποκοιμήθηκε θυμωμένος.

Η Μαριώ χαμογέλασε περήφανα έλεγε και ξανάλεγε δύο λέξεις σαν μωρό που μπαμπάλιζε….

ΟΧΙ ----- ΜΗ            ΜΗ------- ΟΧΙ

Και ξάφνου ένοιωσε λεύτερη στους τοίχους του σπιτιού.

Τα παράθυραν έγιναν μονοπάτια, τα ντουλάπια σεντούκια με θησαυρούς τα ταβάνια ουρανός.

Η Μαριώ ανέβηκε πάνω σε μια ξεχαρβαλωμένη καρέκλα και  με τα ακροδάχτυλα έφτασε το ταβάνι…..

ΖΗΤΩ!!!!  Εχω δικό  μου ουρανό δικό μου και τον φτάνω. Εχω σπιτικό που πατάει στην γής.

«ΜΗ  ΟΧΙ»    «ΟΧΙ  ΜΗ»

Η  Μαριώ γύρναγε λεύτερη μέσα στο σπιτικό της και έκανε σχέδια πως το άλλο πρωινό θα φύτευε γιασεμιά και τριανταφυλλιές στης αυλή της.

Στάθηκε εκεί στην άκρη στο παραθύρι έκλεισε πονηρά το μάτι στον λαμπερο επαναστάτη στο αστέρι του ΟΧΙ και του ΜΗ.

Ευχαριστώ του είπε. Ευχαριστώ που μου είπες το όνομα σου κι εμαθα δυο λέξεις άγνωστες.

Κυρά κι αφέντρα η Μαριώ αποκοιμήθηκε περήφανη και χαμογελαστή χαμένη στα χρωματιστά όνειρά της.

ΟΧΙ -  ΜΗ έλεγε και ξανάλεγε και χαιρόταν την ελευθερία της.

ΤΑ ΜΑΓΙΚΑ ΣΕΝΤΟΥΚΙΑ ….

Η τρικυμία κόπασε…. Η θάλασσα γαλήνεψε… το τοπίο άλλαξε χρώματα… Εκεί πάνω στα δυσπρόσιτα βράχια δυο σκοτεινά αντικείμενα έστεκαν ακίνητα. Τα ξέβρασε η θάλασσα… τα κύματά της τα ταξίδεψαν μίλια ολόκληρα και τώρα τα παράτησαν εδώ έρημα και μόνα. Δυο σεντούκια, ένα μεγάλο και ένα μικρότερο. Δυο σεντούκια που ταξίδεψαν στον χρόνο και στα κύματα. Δυο σεντούκια που πέρασαν από το σημείο που ο ουρανός αγγίζει την θάλασσα, εκεί που η ψυχή συναντάει το πνεύμα, εκεί που η σάρκα συναντάει την ψυχή. Το μεγάλο σεντούκι βαρύ και δυσκίνητο είχε πλάι στην σκουριασμένη κλειδαριά του δυο πράσινα πετράδια. Δυο φωτεινά ζαφείρια που κοίταζαν τον κόσμο λυπημένα. Το μικρό σεντούκι που λικνίζονταν με χάρη και νάζι πάνω στα βράχια είχε πλάι στην σκουριασμένη κλειδαρίτσα του ένα κόκκινο φωτεινό ρουμπίνι…. Ένα ζεστό φιλί για ότι έπιανε το μάτι του. Το μεγάλο σεντούκι, ιδιοκτησία του βασιλιά της Αγαθοχώρας που πάνω στην τρέλα του όταν η χώρα του κυριεύτηκε από κακούς πειρατές, έβαλε μέσα στο σεντούκι αυτό ότι θεωρούσε πολύτιμο και το πέταξε στην θάλασσα. Αγαθά που θα χάνονταν στο πέρασμα του χρόνου με τους πειρατές να κουρσεύουν την χώρα του. Αγάπη και αξιοπρέπεια και περηφάνια και ειλικρίνεια και αυτοσεβασμό. Το μικρό σεντούκι εκείνο το ναζιάρικο μικρό σεντούκι ιδιοκτησία της πριγκίπισσας της Χρωμοχώρας. Η δύσμοιρη τρελάθηκε όταν κατακτητές από τον βορρά με βέλη και δόρατα και περήφανα άλογα έκαναν επίθεση στο Βασίλειο της. Έκλεισε μέσα στο σεντούκι τα πολύτιμα της και πέταξε το σεντούκι από το παράθυρο του πύργου της κάτω στην αγριεμένη θάλασσα για να μείνουν οι θησαυροί της αμόλυντοι από τους κυριευτές. Κόκκινο και μπλέ και κίτρινο και πράσινο και χρώματα από την παλέτα του ουρανού της γής και της θάλασσας, άρωμα από λουλούδια, φωνές πουλιών, γέλια ερωτευμένων, παιχνίδια παιδιών, ξενοιασιά και αγάπη και μουσικές και χορούς από νεράιδες και φως και μια ζεστή αγκαλιά. Τα σεντούκια ταξίδεψαν στα βάθη των αιώνων σε θάλασσες μακρινές…. Σε βυθούς μυστηριώδεις και τρομακτικούς… ώσπου…. Σε εκείνη την μεγάλη τρικυμία συναντήθηκαν και ένα μεγάλο κύμα τα έφερε πλάι πλάι πάνω σε τούτα τα ξεχασμένα βράχια. Τα πράσινα ζαφείρια του σεντούκου κοίταξαν με απορία το κόκκινο ρουμπίνι της σεντούκας. Η σεντούκα συνέχιζε το λίκνισμα της πάνω στα βράχια και έστελνε κόκκινα φιλιά με το φωτεινό της ρουμπίνι στον σεντούκο. Έλα πιο κοντά της είπε ο σεντούκος…. Έλα πιο κοντά….. θέλω να δω τα μυστικά σου….. Έλα πιο κοντά είπε η σεντούκα…. Έλα πιο κοντά θέλω να μάθω τις σοφίες σου. Η ώρα πέρναγε… δυο πράσινα σμαράγδια και ένα κόκκινο ρουμπίνι λαμπύριζαν εκεί στα ξεχασμένα βράχια. Νύχτωσε…. Ένα φεγγάρι κλέφτης τα κοίταζε από ψηλά ….. Ένα φεγγάρι κλέφτης που έστελνε την ασημένια του λάμψη στον σεντούκο και την σεντούκα. Και τότε μια αστραπή ήρθε να δώσει λύση στην αγωνία και στο μυστήριο. Μια αστραπή που χώρισε τον ουρανό στα δυό, που φώτισε τις σκοτεινές μάζες του σεντούκου και της σεντούκας και κατευθύνθηκε γραμμή πάνω στις κλειδαριές τους. Η κλειδαριά του σεντούκου εκεί ανάμεσα στα δυο πράσινα ζαφείρια άνοιξε και άφησε μυστικά και αξίες αιώνων να φανούν….. Αγάπη και αξιοπρέπεια και περηφάνια και ειλικρίνεια και αυτοσεβασμός. Ξεχύθηκαν από τα σωθικά του και με κατακτητική διάθεση απλώθηκαν πρώτα στα βράχια και αγκάλιασαν την σεντούκα. Η κλειδαριά της σεντούκας εκεί πάνω από το κόκκινο ρουμπίνι το τρελό παθιάρικο φιλί της άνοιξε…. Και ….. και…. Κόκκινο και μπλέ και κίτρινο και πράσινο και χρώματα από την παλέτα του ουρανού της γης και της θάλασσας, άρωμα από λουλούδια, φωνές πουλιών, γέλια ερωτευμένων, παιχνίδια παιδιών, ξενοιασιά και αγάπη και μουσικές και χορούς από νεράιδες και φως και μια ζεστή αγκαλιά, ήρθαν και μπλέχτηκαν με τους θησαυρούς του σεντουκιού. Χαρά μου του είπε….. Φως μου της αποκρίθηκε….. Η αγάπη που είχαν κρυμμένη στα σωθικά τους θέριεψε και απλώθηκε πρώτα πάνω στα βράχια και μετά στις φωλιές των γλάρων και μετά στον βυθό και ύστερα στον ουρανό…. Απλώθηκε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα ….. Οι νεράιδες του βυθού πήραν τα αγαθά του σεντούκου… την Αγάπη και την αξιοπρέπεια και την περηφάνια και την ειλικρίνεια και τον αυτοσεβασμό και τα έκαναν τραγούδι. Και τα ξωτικά πήραν τους θησαυρούς της σεντούκας και τα σκόρπισαν σε μήκος και σε πλάτος σε ύψος και σε βάθος και γέμισε ο κόσμος χρώματα και λάμψεις και μουσικές και αρώματα και γέλια και παιχνίδια και χαρά…. Εκείνο το βράδυ ήταν μια γιορτή…. Μια μεγάλη γιορτή της αγάπης και της σοφίας. Σε περίμενα του είπε η σεντούκα…. Δεν σε περίμενα της είπε ο σεντούκος…. Μόνο ήλπιζα στον ερχομό σου ….. Ξημέρωσε….. η παραλία πλάι στα βράχια άρχισε να γεμίζει κόσμο… Το τοπίο αλλάζει μορφή… πετσέτες και ομπρέλες πολύχρωμες…. Πλαστικά στρώματα, ταπεράκια με φαγητά, μάσκες και βατραχοπέδιλα, μαμάδες και παιδιά, έννοιες και βάσανα, γέλια και κλάματα. Ο σεντούκος και η σεντούκα σφιχταγγαλισμένοι στην σπηλιά των βράχων έστεκαν σιωπηλοί και γεμάτοι αγάπη. Σε βρήκα της είπε….. και να μην σε έχω κοντά δεν με νοιάζει. Μου αρκεί που ξέρω πως υπάρχεις…. Μου αρκεί που είδα τους θησαυρούς σου. Σε βρήκα του είπε….. και είναι σαν να ζω μαζί σου και ας σε πάρει το κύμα που σε έφερε κοντά μου. Μου αρκεί που έμαθα τις σοφίες σου…. Μου αρκεί που ξέρω πως υπάρχεις. Ο σεντούκος και η σεντούκα είναι εκεί στο βάθος αυτής της θαλασσινής σπηλιάς…. Μην ψάξετε να τους βρείτε…. Νοιώστε μόνο τους θησαυρούς τους και αυτό φτάνει…. Γεμίστε την ζωή σας με τις αξίες τους, τα χρώματα, τους ήχους, τις μυρωδιές και τα συναισθήματά τους. Και τότε η ζωή σας θα είναι πιο όμορφη θα λάμπει σαν τα πράσινα σμαράγδια του σεντούκου και σαν το κόκκινο ρουμπίνι της σεντούκας. Εκεί που ο ουρανός αγγίζει την θάλασσα εκεί που η ψυχή ανταμώνει την σάρκα……

TO ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΜΙΑΣ ΑΓΑΠΗΣ

Μια φορά κι ένα καιρό εκεί σε κείνη την μεγάλη σκοτεινή σπηλιά στην κορυφή του πιο ψηλού βράχου ζούσε έρημο και μόνο ένα τόσο δα μικρό κεράκι.

Ένα κεράκι σβηστό που μέτραγε τις μέρες της ύπαρξης του μέσα από τα δάκρυά του.

«Μα τι κάνω εγώ εδώ μόνο μου» αναρωτιόταν.

«Έτσι σβηστό που είμαι, πόσο πολύ κρυώνω πόσο πολύ φοβάμαι και πόσο άχρηστο νοιώθω».

«Μια σκοτεινή κουκιδίτσα μέσα σε τούτη την σπηλιά».

Και οι μέρες πέρναγαν, και το κεράκι κολύμπαγε μέσα στην μικρή λιμνούλα που είχε φτιάξει με τα δάκρυά του.

Και οι μέρες πέρναγαν και το κεράκι μετρούσε τις μέρες της ανούσιας σκοτεινής ζωής του.

Μια μέρα, άνεμος δυνατός φύσηξε έξω από την σπηλιά που στο πέρασμά του παράσερνε ότι μικρό και αδύναμο υπήρχε.

Φτεράκια από πουλιά που είχαν την φωλιά τους στην βάση του βράχου…

ξερά φύλλα και κλαδιά….

σπόρους από λουλούδια εξωτικά, και …..

ένα σπίρτο….. ένα τόσο δά μικρό σπίρτο ψηλόλιγνο και γυαλιστερό με κόκκινο αστραφτερό καπέλο στο μικρό του κεφαλάκι.

Με το δεύτερο φούυυυυυυυ του άνεμου το σπίρτο απογειώθηκε και με δύναμη παρασύρθηκε μέσα στην σκοτεινή σπηλιά.

Έπεσε με δύναμη κάτω στο τραχύ έδαφος και ….. ωχ!!!!!

«Μα που βρίσκομαι» είπε με την τσιριχτή φωνούλα του.

Στην αρχή δυσκολεύτηκε στο σκοτάδι αλλά σαν σπίρτο που ήταν έστω και σβηστό, σύντομα συνήθισε να βλέπει ακόμα και μέσα στο σκοτάδι.

«Αμάν»! είπε…. «Τι είσαι εσύ»;;;;;;;

«Δεν με βλέπεις» είπε το κεράκι με την παραπονιάρικη φωνούλα του.

Και να που ακόμα και τα αταίριαστα μπορούν να ταιριάξουν… εκεί μέσα στην ερημιά, την υγρασία και το σκοτάδι της σπηλιάς το κεράκι και το σπίρτο ένωσαν την μοναξιά τους και το κοινό τους πρόβλημα…..

Ήταν και τα δύο σβηστά, έρημα, μόνα και παραμελημένα μέσα σε τούτη την σκοτεινή άψυχη σπηλιά.

Το σπίρτο τέντωνε το λυγερό κορμάκι του και ακουμπούσε πάνω στο κεράκι, και το κεράκι έκανε νάζια και καμώματα και έπαψε πια να κλαίει.

Η λίμνη από τα δάκρυά του στέγνωσε,   και τώρα οι ελπίδες να φτάσουν στο όνειρο όλο και μεγάλωναν.

Mιά μικρή φλογίτσα που θα τα φωτίσει και τα δυό θα τα ζεστάνει και θα τα αφήσει να κοιταχτούν στα μάτια.

«Μα, θέλω να δώ τα μάτια σου είπε το σπίρτο στο κεράκι»

«Μα θέλω να νοιώσω την ζεστασιά σου είπε το κεράκι στο σπίρτο»

Και τότε τρόμαξαν……

«Αν ανάψω καλή μου θα καώ» είπε το σπίρτο… "και καλά να καεί μόνο το κόκκινο σκουφί μου… θα είμαι ένα ακόμα άσχημο μισοκαμμένο σπίρτο…. Μα αν καώ εντελώς…. Τι θα απογίνω;;;

Θα προλάβω τουλάχιστον να δώ τα μάτια σου»;;;;

;;;;;;

Και μέρα με την μέρα το κεράκι και το σπίρτο αγαπιόντουσαν όλο και πιο πολύ, και μέρα με την μέρα η αγάπη τους δυνάμωνε και μέσα στην σκοτεινή σπηλιά λουλούδια φύτρωσαν….. γιατί η αγάπη είναι ένα λουλούδι που όπου γεννιέται δίνει χρώμα, άρωμα και ομορφιά.

Και οι μέρες πέρναγαν και το κεράκι και το σπίρτο σφιχταγκαλιασμένα περίμεναν καρτερικά την συνέχεια του έρωτά τους.

Καλοκαίριασε….. έξω από την σπηλιά η ζέστη ήταν αφόρητη…. Το δάσος γύρω από τον βράχο συχνά γέμιζε από γέλια τραγούδια και φωνές μικρών και μεγάλων.

Το κεράκι και το σπίρτο αγκαλιάζονταν τρομαγμένα και περίμεναν όλο περίμεναν και αγαπιόντουσαν κάθε μέρα και πιο πολύ και ας μην είχε δεί τα μάτια του σπίρτου το κεράκι και ας μην είχε νοιώσει την ζεστασιά του κεριού το σπίρτο.

Ο έρωτάς τους, μια μικρή τραγωδία σαν όλους τους ανικανοποίητους έρωτες που γεννιούνται και μένουν πάντα στο όνειρο….

Ώσπου μια μέρα….. μια παρέα εκδρομείς…. Έτσι τους έλεγαν όλους αυτούς τους εισβολείς του δάσους…. Πήραν τα γέλια τους τα τραγούδια τους και τις φωνές τους μακριά αλλά… άφησαν μια μικρή σπίθα … μια τόσο δα μικρή σπίθα φωτιάς να σιγοκαίει, εκεί κάτω από τα ξερά κλαδιά που είχαν ανάψει για να μαγειρέψουν.

«Συμφορά»…. Φώναζαν πουλιά και ζώα που πέρναγαν τρομαγμένα τρέχοντας έξω από την σπηλιά …..

«Συμφορά….. φωτιά !!!!! φωτιά, θα καούμε !!!!!!!»

«Ακούς»;;;; είπε το σπίρτο στο κεράκι…

«Ακούς;;;;;; θα καούμε» είπαν και τα δυο με μια φωνή γεμάτη έρωτα.

«Δεν φοβάμαι να καώ απ αγάπη» είπε το σπίρτο στο κερί……

«Δεν φοβάμαι να λιώσω απ αγάπη» είπε το κερί στο σπίρτο….

Ένα κερί και ένα σπίρτο τρελλά από έρωτα τραγούδαγαν την φλόγα που ερχόταν….

Έλα της έλεγαν….. Έλα σε περιμένουμε….

«Θα μ αγαπάς σαν καώ και ασχημύνω χωρίς το κόκκινο σκουφί μου»;;;; είπε το σπίρτο στο κερί

«Θα μ αγαπάς σαν λιώσω και χάσω το σχήμα μου»…. Είπε το κεράκι στο σπίρτο.

Και η φλόγα ερχόταν όλο και πιό κοντά…. Και η φλόγα έφτασε στο κατώφλι της σπηλιάς και δίσταζε να μπει μέσα μην και χαλάσει την ομορφιά που διαισθάνθηκε…..

Έλα της φώναζαν και τα δυο με μία φωνή….

Και η φλόγα έστειλε μέσα στην σπηλιά την πιό μικρή της κόρη…. Μια σπίθα τόση δά που μπήκε τσαχπίνικα και ναζιάρικα από την είσοδο της σπηλιάς.

Φφφσσσσσσσσσσσττττττττττττττ !!!!!!!!!!!!!!!!

Το σπίρτο τέντωσε τα λυγερό κορμάκι του για να καλωσορίσει την σπίθα…. Το κόκκινο σκουφί του τυλίχτηκε στις φλόγες…..

«Αγάπη μου» είπε στο κεράκι ….. καίγομαι για σένα…… «Αγάπη μου να δω τα μάτια σου και ας καώ»

Το γυαλιστερό κόκκινο σκουφί ακούμπησε πάνω στο φιτίλι καθώς έσκυψε για να δει καλύτερα…..

«Αγάπη μου» είπε το κεράκι στο σπίρτο ….. «Άσε με να νοιώσω την ζεστασιά σου και ας λιώσω»…….

Το σπίρτο και το κεράκι κάηκαν μαζί…. Μια μάζα ενωμένη στον χρόνο και στον χώρο αιώνια…..

Το κεράκι και το σπίρτο που έλιωσαν απ αγάπη και έφτασαν στο δικό τους όνειρο ……

Αν φτάσετε ποτέ στην σπηλιά τους και τα βρείτε, μην τα ενοχλήσετε μήτε να τα χωρίσετε…. Ακουμπήστε ένα λουλούδι στα ποδαράκια τους από εκείνα τα λουλουδάκια που φυτρώνουν στην σπηλιά που δεν είναι πια ούτε σκοτεινή ούτε παγωμένη.

Ένα μαγικό φως τρεμοπαίζει και δίνει χρώμα και ζωή στους άψυχους τοίχους….. και μια ζεστασιά απ αυτή που αφήνει η αγάπη και τα κάνει όλα εκεί να μοιάζουν μαγικά, τόσο μαγικά όσο μαγική είναι και η αγάπη……

Και έζησαν αυτά καλά και εμείς θα ζήσουμε καλύτερα με αγάπη στις καρδιές μας.

Σκύβω το κεφάλι και προχωράω … Αποκλεισμένη και εγκλειστη στις επιλογές μου δυσκολο να ταυτιστώ με τους ανθρώπους δύσκολο να μιλήσω να εκφράσω συναισθήματα σκέψεις και όνειρα – ίσως γιατι δεν έχω πια. Παραδόθηκα σε μια περίοδο που δεν έπρεπε να παραδοθώ. Λέω  πως δεν θελω τίποτα και όμως  νοιώθω τόσα να μου λείπουν. Λέω δεν σκέφτομαι δεν νοιώθω δεν έχω αισθήσεις δεν έχω παθη παρα μόνο λάθη. …. Και προχωράω. Δεν ξέρω ποσο θα αντέξω ακόμα μιση ζωη μιση χαρα. Ανοίγω τον υπολογιστή διαβαζω  σκέψεις  των αλλων και σαν έρθει η ώρα μου να μιλήσω σφίγγω τα χείλη μην τυχον και ξεφύγει  ένα φωνήεν ένα σύμφωνο. ΣΚΑΣΜΟΣ! Σκάω και κολυμπάω.

Αυριο θα είναι  πάλι όλα τα ίδια. Ο σκύλος θα κοιμάται αγκαλιά μου η μαμα θα με περιμένει  τα παιδια θα έρθουν θα πλύνω θα σιδερώσω  θα μαγειρέψω. Όλα για τους άλλους τίποτα για μένα. Ισως αυτό μου αξίζει ένα μεγάλο ΤΙΠΟΤΑ. Αδειασαν οι αποθήκες τελείωσαν τα απωθέματα. ΤΕΛΟΣ!

Βρέχει ….σκέφτομαι να βγω να περπατήσω στην βροχή. Σε άλλες εποχές που περπάταγα στην βροχή έλεγα να ξεπλυθούνε  οι ντροπές μου τώρα δεν εχω ντροπές να ξεπλύνω  μονο σκέψεις να ξεπλύνω.  Κουράστηκα ακόμα και να περπατάω στην βροχή. Κουράστηκα να κάνω πράγματα μόνη μου. Κουράστηκα  και σιχάθηκα την μοναξιά μου.

Δεν ξέρω τι λεω δεν ξερω τι θέλω δεν ξερω τι κανω και καταλήγω  να μην λέω να μην ξέρω να μην κάνω . ΚΕΝΟ …. Το απόλυτο κενό το απόλυτο ΤΙΠΟΤΑ.

…………………………………………………….

ΘΕΛΩ......

Θέλω χρόνο !(παράπονο)

Θέλώ τον χρόνο μου (γκρίνια)

Δώστε μου λίγο χρόνο!! (παράκληση)

Ναι θα βρώ τον χρόνο! (υπόσχεση)

Θα βρώ τον χρόνο να αναρτώ εδώ όλα αυτά με τα οποία καταπιάνομαι, σκέφτομαι, (παρα)μιλώ έτσι για

να μην μένουν κλεισμένα σε τσάντες, συρτάρια, ντουλάπια και πηγαίνουν αδικοχαμένα.

ΥΓ Το αστείο της υπόθεώσης ειναι πως έφτιαξα αυτο το ιστολόγιο (σωστά το λέω???) και με την ασχετοσύνη μου δεν ξέρω αν θα τα καταφέρρω να το ξαναβρώ.

Αλλη μια φορά που προσπαθώ μόνη μου να καταπιαστώ με κάτι άγνωστο σε πείσμα αυτών που συστήνονται  ως ειδικοί και ειδήμονες.

Θα μου δώσετε τον χρόνο σας ε? μέχρι να δώ αυτο το νέο δημιούργημα πως δουλεύει.

Χριστίνα